W toku opowiadania i w budowie

„W toku opowiadania i w budowie zdań może zbyt często użyto zwrotu w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Proszę Czytelnika z góry o wybaczenie tej przykrej wady, wynikającej w znacznej mierze z charakteru książki.
Pomimo skromnych założeń pracy niniejszej, myślę, że jej potrzebę można usprawiedliwić wieloma względami. Przede wszystkim było moim obowiązkiem i potrzebą mego serca złożenie hołdu cieniom tych, którzy w nierównej walce swe życie za Polskę oddali. Chciałem dać świadectwo prawdzie o męstwie i ofiarności żołnierza polskiego w krótkiej kampanii wrześniowej. Uważałem za rzecz pożyteczną pomnożenie materiałów i przyczynków, które w przyszłości choć w pewnej mierze mogą ułatwić sformułowanie właściwego i sprawiedliwego sądu o jednymi z największych dramatów w dziejach naszego narodu. Wreszcie — aczkolwiek kampania wrześniowa rozegrana została w warunkach tak olbrzymiej dysproporcji sił i środków, że w wyobraźni mojej rysuje się ona pod pewnymi względami niby ściśnięte w czasie powtórzenie na wielką i nowoczesną skalę roku 1863 — pomimo że sytuacje wojenne w tych warunkach wynikłe często odbiegały od wzorów teoretycznych, akademickich, myślę przecież, że z przebiegu kampanii polskoniemieekiej można wysnuć pewne wnioski o trwałej wartości. Kampania ta, pomimo swej krótkotrwałości, była pierwszym laboratorium, gdzie w całej rozciągłości sprawdzone zostały strategiczne i taktyczne założenia wojny nowoczesnej. Z doświadczeń polskich czerpać mogły, jeśli chciały, liczne narody i armie, które w latach następnych stanęły oko w oko z potężną maszyną wojenną Trzeciej Rzeszy. Wiele z tych wniosków i doświadczeń kampanie lat 1940—1942 potwierdziły w pełni.“(1)