„— Czy widzi pan teraz lepiej
— Daleko lepiej, znacznie lepiej, oślepił mię trochę śnieg. — Lecz Moss pada tak często, a otóż i przewraca się, jak długi, na nos. Tłumaczy się natychmiast — Potknąłem się tylko o coś, nic mi nie brak. Czy ten krzak nie jest brzozą, małą brzózką To przecie widzę.
— Raczej, — jest to olszyna, krzak olszany.
— Hahaha, —mówi Moss zażenowany, — właśnie miałem olszę na myśli.
Byli teraz na tej wysokości „Szczytu", do której zazwyczaj dochodzib, i każdy z nich siadł na swym kamieniu, by odetchnąć. Chmura przemknęła po księżycu.
— Nie pojmuję, po co ja odbywam te wędrówki, — mówi Moss.
— Zapewne z tego samego powodu, co i ja, — odpowiada samobójca. Dla zdrowia.
— Zdrowia — jestem wystarczająco zdrowy na swoje potrzeby.
— Mówią, przeciwnie, że źle jest z panem, że włóczy się pan z czemś niebezpiecznem.
Moss uderza w głośny szyderczy śmiech i odpowiada — Duby, plotki doktorskie!
Trzymał się jednak butnie, ale po upływie jeszcze krótkiej chwili, nie śmiał się już tak zuchwale. Według sposobu, w jaki Moss macał ręką, by odnaleźć pałkę, którą położył obok siebie, samobójca przeczuwał nieszczęście.
— Najlepiej zrobimy, jeżeli udamy się do domu, — mówi samobójca i wstaje.“(11)