„— Nie uważam tak — odpowiedziała zimno. — Osobiście wolę palce od macek. Co to jest — spytała niezmienionym tonem.
Poszedłem zs jej wzrokiem i drgnąłem.
— Zaczyna się — mruknąłem, odruchowo dotykając palcami pasa, przy którym tutaj nosiłem moją miniaturową centralkę łączności.
Daleko nad morzem zajaśniała szeroka tęcza. Śmieszne, ale jej widok przyjąłem z pewnego rodzaju ulgą. Zbyt długo już nic się nie działo... jak na wspomnienia pierwszych dni czy raczej właśnie nocy, spędzonych na Petty.
Tęcza rozpalała się w oczach. Wprost z morza bił w niebo mieniący się barwami słup, zakręcający nieregularnie na firmamencie. Za chwilę luk wyprostuje się, wyrówna, a potem będą te poziome pulsujące kola...
— Ja muszę to zobaczyć! — Aria skoczyła i zanim zdążyłem ją zatrzymać, puściła się biegiem ku brzegowi morza.
— Stój! Pole!
Była noc. Pole siłowe otaczało bazę ciasną i szczelną siecią. Każdego, kto jej dotknie, ta sieć pochwyci i nie wypuści... żywego.
— Aria!
Pędziła dalej. Pomyślałem o nadajniku i przypomniałem sobie, że po obchodzie automatów zablokowałem stabilizatory pola. Teiaz musiałbym wydać kilka poleceń po kolei. Przed Arią pozostało zaledwie trzydzieści metrów bezpiecznej przestrzeni. Potem...“(15)