„— Oto mój błąd. Być może policja dostała w swe ręce moich braci, zbuntowanych bredniami o doskonaleniu się rodzaju ludzkiego. Może się znajdzie wśród nich odważny, wyjmie z kieszeni moją książkę i powie „Cóżeśmy zawinili Jesteśmy uczniami Rousseau, studiujemy filozofię". Och, jak się wtedy będzie ze mnie śmiał Wolter!
Myśl ta zapaliła w duszy genewskiego filozofa gniew.
— Nazwą mnie wichrzycielem — mruczał. — Mnie, mistrza, nauczyciela rodzaju ludzkiego! Nie ma co, wyborny ze mnie nauczyciel! Zupełnie zdziecinniałem.
Zamyślił się tak głęboko, że nie spostrzegł Teresy, która weszła do pokoju niosąc śniadanie.
Postawiła brutalnie kubek gorącego mleka na książce filozofa Reveries dun solitaire i powiedziała
— Ach, oto mój pan przegląda się w swoim zwierciadle!
— Zostaw mnie, Tereso. Nie mam ochoty do śmiechu.
— Prawda, że to świetne książki — szydziła. — Rozpływasz się nad tymi cudownościami! Autorzy są tak bardzo próżni i tyle mają słabości, a tak mało pobłażają biednym kobietom! Dlaczego Niech tylko odważę się spojrzeć w moje zwierciadło, pan Rousseau natychmiast mnie beszta i nazywa zalotnicą.
W czasie kiedy Teresa gderała, Rousseau pił mleko i rozmyślał.
— Znowu zacząłeś marzyć — mówiła Teresa. — Pewnie napiszesz jakąś nową, pełną obrzydliwości książkę.“(12)