„— Tu — powtórzył. — Kopcie na chłopa głęboko, ale omijajcie litą skałę. Jeśli w niej nawet jest złoto, trzeba by młyna do skruszenia. Taka robota nie dla was. To wszystko. Są jakie pytania Nie ma To bywajcie zdrowi.
— A jeśli nic nie znajdziemy — zdążył wyrazić wątpliwość Karol.
— Wówczas wskażę inne miejsce. Przyjdę za tydzień.
Wykręcił się na pięcie i odszedł zostawiwszy ich w rozterce między nadzieją a zwątpieniem.
Ledwie doczekali zmroku i prawie nie spali w nocy, tak ich ponosiła niecierpliwość. Rankiem pobiegli na „linię Tessa", jak nazwali ślad obcasa, i poczęli ryć ziemię w trzech miejscach jednocześnie. Gdy wydobyli na powierzchnię spore kupki kamyków, gruzu i piachu, napełnili patelnie i pobiegli do strumienia. Tess się nie mylił. Na dnie każdego z naczyń osiadło złoto, i to w ilości przewyższającej poprzedni parodniowy wynik. Popatrzyli na siebie rozradowani i wrócili na górę. Kopali przez kilka godzin, ale karnie stawili się na nawoływania pani Jessie. Doszli do wniosku, że Tess w niczym się nie myli, że ma rację tak samo ze złotem, jak i z odżywianiem, postanowili więc stosować się do jego wszystkich rad. Dlatego obiad zjedli z takim spokojem, jakby na nich nie czekały żadne „złote dziury". A po obiedzie odpoczywali. To świadczyło najlepiej, że rozsądek wziął górę.“(8)