„Ale nie tylko. Słowiańscy goście gardzili małoprocentowym alkoholem, potrzebowali dla swych czubów czegoś mocniejszego — czegoś, co u nas zwie się czystą, po ukraińsku horyłką, ale co konsul nazwał sznapsem.
— Prosit — powiedział. I zaraz zaczęło się coś w rodzaju libacji...
Leon spuścił oczy i przewrócił stronicę Lorda Jima. Uważał za wysoce niestosowną taką rzecz, jak na przykład podsłuchiwanie lub inne podglądanie przez dziurkę od klucza. Od tego byli inni ludzie, do tego powołani i stworzeni, ale.dla których, rzecz jasna, szacunku większego nie miał Jednakże rozmowa przy stolikach opodal sama natrętnie docierała do jego uszu. Konsul widocznie był dobrym slawistą. Nie tylko że wypowiedział kilka słów po polsku, wymawiając p a r d z o zamiast bardzo, lecz i zaczął wcale biegle się wysławiać w języku Tarasa Szewczenki. Nie przypuszczał, że były wicedyrektor Vagons Lits Cook ma też lingwistyczne talenty i że obcując z emigrantami opuszczającymi Małopolskę, przyzwyczajony był do brzmienia ridnej mowy.
Więc bagatelizując sobie Leona wszyscy trzej jęli z ożywieniem bałakaty. Krawaty obu petentów (czy może kontaktów) konsula już go nie dziwiły. Były to narodowe barwy ukraińskie. Petenci wyrażali najprawdopodobniej tymi krawatami całą zawziętość swego patriotyzmu, ale z drugiej strony (tak ni stąd, ni zowąd pomyślał Leon) krawaty mogły służyć jako znaki rozpoznawcze.“(3)