„DRZWISTÓŁ
OKNOKRZESŁO
PODŁOGASZAFA
SUFITPÓŁKA
ŚCIANAFOTEL
Wszystkie wymienione przedmioty znajdowały się w polu widzenia badanego.
— Uwaga, Harry — rzekł profesor. — Będę teraz wymieniał różne przedmioty, a ty masz odszukiwać oczami ich nazwy na arkuszu. UwagaI Zaczynam! Podłoga. Ściana. Szafa. Drzwi. Fotel. Okno. Tak, dobrze! Kontynuuję...
Za każdym razem gdy profesor wymieniał ten lub inny wyraz, oczy człowieka ze stali szybko odnajdywały odpowiednie słowo na arkuszu. Nie mogło być wątpliwości badany czytał słowa. Ale Traube tym się nie zadowolił i wykonał jeszcze jedno doświadczenie.
— Teraz, Harry, będę wymieniał te same przedmioty, a ty masz je odszukać wzrokiem w laboratorium. Uwaga! Okno. Półka. Ściana. Tak, dobrze.
Profesor widział, jak wzrok badanego zatrzymywał się bezbłędnie na wymienionych przedmiotach. Tak więc było zupełnie oczywiste, że człowiek ze stali słyszał, widział i rozumiał to, co się mówiło i na co patrzył. W coraz pełniejszym stopniu powracała mu pamięć.
Łączność została nawiązana. Teraz można było przejść do pobudzenia czynności słownoruchowych. W stalowym kadłubie mieścił się skomplikowany aparat fonetyczny, połączony tysiącznymi kanałami z mózgiem człowieka ze stali tak samo, jak i inne układy wykonawcze. Profesor Traube zorganizował doświadczenia w następujący sposób przed człowiekiem ze stali postawił, jak i poprzednio, tablicę z alfabetem i wskazywał mu pojedyncze litery, włączając równocześnie układ dźwiękowy.“(7)