„Po przeglądzie batalionu kapitan Waszkiewicz zarządził odprawę sztabu. Chciał zorientować się, jakimi informacjami na temat band dysponuje dotychczasowe dowództwo jednostki. Pod tym względem nie było zbyt dobrze. Jakieś strzępy wiadomości, wyrywkowe dane. Nikt w batalionie nie miał konkretnego rozeznania. Zastępca szefa Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa, porucznik Euzebiusz Nalewajko, dopiero „rozkręcał pracę".
Jak można przygotować program zwalczania przeciwnika, o którym się prawie nic nie wie — zastanawiano się w urzędzie.
Waszkiewicz westchnął, wziął trzech ludzi do ochrony, wsiadł do Willysa i mimo ostrzeżeń zastępców tą samą drogą, którą już poznał przed wieczorem, pojechał do Białegostoku.
Szef Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa, kapitan Piątkowski, przywitał serdecznie dowódcę batalionu Wojsk Wewnętrznych z Sokółki. Po wstępnej wymianie zdań rozmowa zeszła na tematy zasadnicze. Kapitan Waszkiewicz „wchodził" dopiero w sprawy terenu, dlatego interesowało go dosłownie wszystko. Z relacji Piątkowskiego i z przedstawionych przez niego dokumentów dowiedział się, że na terenie województwa białostockiego najszybciej i najliczniej rozwinęła się w okresie okupacji Armia Krajowa. W szeregi jej wstępowali przeważnie wszyscy ci, którzy pragnęli 7 całego serca walki z faszystami, gorąco miłowali ojczyznę i byli gotowi każdej chwili oddać za nią życie. O polityce zaś albo nie mieli pojęcia, albo ich ona w ogóle nie obchodziła. Rwali, się do walnej rozprawy z faszyzmem. Nie przychodziło im na myśl, by ich zapał i poświęcenie mogły być przez dowództwo zaprzepaszczone, w imię jakichś nie zrozumiałych dla nich celów.“(14)