„Projekt ten musiano jednak zarzucić. W praktyce bowiem Brytyjczycy mieli jeden tylko typ wodnopłatowca, który mógł pokusić się o dolot do Polski. Mowa tu o „Catalinie", używanej do patrolowania wód przybrzeżnych i osłony konwojów na niezbyt oddalonych akwenach. Niestety, osiągana przez nią mała prędkość przelotowa (około 160 kmgodz.) uniemożliwiała obustronny lot w ciągu jednej nocy.
Po długich rozważaniach ostateczny wybór padł na amerykańską Dakotę, nie uzbrojony samolot transportowy. Osiągał on wymaganą prędkość oraz miał stosunkowo mały ciężar, pozwalający na lądowanie i start z prowizorycznych nawet lotnisk gruntowych o niewielkich wymiarach. Aby powiększyć zasięg, do wnętrza kadłuba wbudowano szeregowo dodatkowe zbiorniki paliwa. Ze względu na zamierzone nocne lądowanie,
Handley Page Halifax Mk II. Prędkość przelotowa 280 kmgodz., maksymalna ok. 420 kmgodz., zasięg 3500 km.
Consolidated Vultee B24 Liberator Mk V. Prędkość przelotowa 320 km godz., maksymalna ok. 490 kmgodz., zasięg do 5100 km (z dobudowanymi zbiornikami paliwa).
i to w nie znanym załodze terenie, w skrzydłach Dakoty umieszczone zostały silne reflektory.
Poważny problem stanowiło również znalezienie odpowiedniego tajnego lotniska. Z tym jednak stosunkowo szybko uporała się Komenda Główna Armii Krajowej, penetrując przy pomocy swych organów poszczególne rejony Polski.“(2)