„też tatarki, czyli prawie dwa korce z tego, co niewątpliwie stanowi mój własny dobytek. Czy wreszcie zgodziłbym się, by jego zające i króliki wyjadały moją koniczynę, jego jelenie wykopywały moje ziemniaki, a podczas gdy poborcy podatkowi zdzieraliby ze mnie skórę, on, ten wielki magnat, zabawiałby się z moją żoną lub z mymi córkami. Czy w końcu zgodziłbym się, by król zabierał moich synów na wojnę, a księża wyklinali mnie, gdy wściekłość zaczynała ogarniać mą duszę.
— W takim razie niech Wasza Królewska Mość — przerwała mu królowa, piorunując go spojrzeniem — weźmie do ręki kilof i pójdzie pomagać przy burzeniu Bastylii.
— Uważasz to za żart A więc zapewniam cię, że poszedłbym, gdyby to. nie wyglądało aż nadto śmiesznie, że król chwyta za kilof wtedy, gdy jednym pociągnięciem pióra może dokonać tego samego. O tak, wziąłbym kilof do ręki, a z pewnością powitano by mnie oklaskami, jak ja oklaskuję tych, którzy spieszą, by spełnić tę powinność. Ci, którzy burzą w tej chwili Bastylię, oddają mi nieocenioną przysługę, a jeszcze większą tobie, moja Antonino. Tak, tobie, gdyż nie będziesz już mogła, ulegając kaprysom swoich przyjaciółek, wtrącać do celi więziennej uczciwych ludzi.“(9)